A week back to basic

Hi you guys of the longpants tribe! Dank voor alle reacties, really appriciate it. Dan weet tenminste dat er gelezen wordt en voor wie ik schrijf/wie er leest. To all anonimous people, thnx for reading anyway! Hierbij mijn kerstverhaal voor jullie.

So, to get started, ik mis jullie allemaal een stuk minder. Consider that as a good thing! ;) Ik schreef de vorige keer dat ik van hostel ging switchen in Sydney. Done that. Sindsdien ben ik in gezelschap van Iris (levensgenieter uit de Punt, die nergens een punt van maakt), Thomas (uit Voorrrrburrrrrg), Mirjam (die WEL oplette bij biologie) en Caroline (gaan we daar heeelemaal geen lop... GADVER, wat is dat voor een beest!). Allemaal schatten en garantie voor een fantastische tijd! Zij wilden van Sydney naar Melbourne en ik was the man with no plan, so... Voor we vertrokken hebben we eerst nog een paar mooie dagen in sydney gehad. Kan je je het park uit mijn vorige blog nog herinneren? Daar hebben we uitgebreid gehangen. Sterker nog, ik heb nog in zulke grote mate nietsgedaan. In het park had ik mijn gitaar nog maar net uit de hoes gehaald en er kwamen al twee locals aanlopen die vroegen of ze erbij mochten komen zitten. Dat mocht. Het waren een soort moderne hippies en hoewel er geen lichamelijke verschijnselen zichtbaar waren leek het alsof ze een beetje stoned waren. Het kunnen natuurlijk ook gewoon erg relaxte personen zijn. Elke vraag aan hun werd beantwoord met eerst een stilte in combinatie met een vriendelijke glimlach om vervolgens zo kort mogelijk te antwoorden. Ze konden me vertellen dat Angus & Julia Stone dichtbij woonden en ik ging automatisch, maar totaal nutteloos, gelijk om me heen te kijken. De (jonge)man kon ook gitaar spelen en zingen dus ik heb heerlijk achterover in het grasgelegen, genietend van het muzikale moment waarop ik gehoopt had ze in Australie te mogen meemaken.  

Goed, dat was Sydney. Onze Melbourne ervaring was kort maar begon wederom in een parkje om bij te komen van de lange 12 urige nachtbusreis ernaartoe:

"Dat moeten we doen! Het is hier toch bewolkt. Gewoonweg te gek als dat zou kunnen. Niek, zie jij het wel zitten? Het is best een grote afstand die we gaan leggen". Nou, ik zag het wel zitten. Ik was dan immers als enige verzekerd van een comfortabele zitplek mocht de laadruimte klein uitvallen. Bovendien kon ik vanuit mijn positie alle electrische ramen bedienen en al wilden vier volwaardige nederlandse staatsburgers linksaf, het werd gewoon rechts als ik dat wilde. Of rechtdoor, of drie rondjes rotonde. Oke, links rijden zou even wennen zijn en het stuur aan de andere kant vraagt extra aandacht maar ach, in de botsautootjes ging het ook altijd prima met het stuur in het midden.
Goed een huurauto dus, en ik moest rijden omdat je meer dan 21 lentes moet hebben meegemaakt. Een afgetrapte stationswagen of een bij elkaar geducktaped busje leek ons prima, als er maar 5 mensen ik konden zitten en er ruimte was voor onze 50/70 liter rugtasjes. Ohja, en als er maar iemand in kon slapen want we hadden een 3 persoontent gekocht voor een stuiver, een knoop en 2 knikkers. Wens voor het minste en je krijgt... een velblauwe uber-shiny Ford Falcon sportief model XR6, naar ons idee rechstreeks uit de showroom geplukt. Op de kont een spoiler en de voorkant was versierd met een gril waarvan ik bang was dat een eventueel op de weg zitten de kangeroo zo onder de indruk zou zijn dat het zijn ondergang kon betekenen.
In een week van Melbourne naar Adelaide, dat was het plan. Onderweg kamperen en gebruik maken van de openbare bbq's die overal uitvoerig aanwezig waren. I love this country! Als je Melbourne uitrijdt en naar beneden afzakt kom je al snel op de Great Ocean Road. Deze fantastische kustweg was de hoofdreden van onze autohuuractie. De Great Ocean Road kronkeld naar grote hoogtes via bossige afvaltwegen om na enkele verhullende glimpen tussen de bomen door uiteindelijk toch het wow-moment te creeren zodra je vrijzicht hebt op de ene keer indrukwekkende rotsformatie en de andere keer perfecte (surf)strandjes. I was so happy to drive this road!

De eerste camping was meteen een schot in de roos, al zou later blijken dat elke volgende camping op zijn eigen manier erg mooi was. De eerste camping noem ik maar even de koalacamping aangezien onze eerste ontmoeting met deze relaxte dieren hier was. Erg gaaf! Ze bewoonden enkele bomen op de camping en je moest je inhouden om ze niet te knuffelen. In tegenstelling tot de laidback koala's waren er ook een aantal aandachttrekkende papegaaien.  Mooie, kleurige beesten maar opdringerig zodra je met een handje zaadjes klaarstaat. Ik vond het altijd zo knap dat piraten zo'n vogel op hun schouders konden laten zitten, met nadruk op 'vond'. Het is dat mijn krullen bijna niet nog meer in de war kunnen. Wel bijzonder om even te beseffen dat je met de bovengenoemde dieren een camping deelt. 's Avonds zijn we nog in total darkness een overharde bergweg door een dicht bos opgereden om glimwormen te spotten, die als sterren in de lucht de schuine bermwanden versierden.  
Het is elke keer heerlijk om van de grote weg af te gaan en via kleine landweggetjes het australische platteland in te glijden. We genieten dan ook vollop van de vrijheid die de auto ons geeft en willen de auto stieken niet meer kwijt. De tweede camping was een so called bushcampsite. Afgelegen, gratis en als enige service een wc, zijnde een pot met een gat in grond in hokje waar je op zijn minst een harige achtpoter zou verwachten. De weg naar de camping toe was opzichzelf al de moeite waard om te zien. Dit keer reden we door een groen heuvelachtig landschap met koeien (ook zwart-witte), schapen en paarden. Het deed een beetje Iers aan. De camping lag, in tegenstellig tot wat je zou verwachten op basis van het woord "bush" op een aantal van die bolle veldjes. Vlak achter de duinen en het strand waarop wederom veel mooie surfgolven verloren gingen (zie video). Op dat moment leek Nederland echt heel ver weg.
Voor het avondeten reden we bepakt met burgers, worstjes en marshmellows de mooie weg weer op naar het dichtstbijzijnde gehucht voor de plaatselijke bbq. Tijdens de bbq pak ik vaak mijn gitaar en spelen en zingen we wat tot en donker wordt. Met zijn vijfen klinkt dat echt mooi! Wat miste waren de biertjes, echter het goedkoopste kratje kost hier al meer dan 30 dollar en elk flesje wordt al snel een opzichzelfstaand kacheltje die uitermate goed dienst kan doen als kruik voor 's avonds in de slaapzak. Bovendien moest ik vaak nog rijden, gelukkig was de rest zo beleefd hun alcohol verslaving tijdelijk met mij te onderdrukken. De dagen dat we wel bier hadden bestond mijn aankomstritueel op de camping uit het stilzetten van de auto, handrem erop, sleutels omdraaien, lichten uit, gordel los, stoel achterover, benen op het dashboard, ogen dicht en "plop, tsssss....".   

Na de kust zijn we via lange rechte wegen door de middle of nowhere naar de Grampions gereden. Een prachtig berggebied met meren, wandelroutes, watervallen (niet gezien), vergezichten en wildlife. We hebben op bushcampings gestaan waar de kangeroos om je tent komen huppelen en de kookaburra's je in de ochtend komen wekken met aapachtige kreten. In middels zijn we na 1750km in 7 dagen aangekomen in Adelaide, een van de grote steden die Australie kent. We hebben veel verschillende landschappen gezien, veel mensen gesproken en mooie dingen meegemaakt. Van 39 graden, zon en extreem brandgevaar tot 16 graden en regen de volgende dag. De auto was vies maar volledige intact. In Adelaide splitsen onze wegen. Caroline is naar Perth en Iris, Mirjam en Thomas naar Melbourne om van daar na een paar dagen weer naar Sydney te gaan. Ik vlieg waarschijnlijk een van de komende dagen naar Brisbane om vervolgens met mijn broer Ron en Bas naar Byron Bay te gaan. If so, read again next time.... 

Bye!